adventure, concert, festival

De Parade

DSC08377

De Parade, een plek waar alles mag en alles kan, waar dromen werkelijkheid worden en het woord ‘grenzen’ niet bestaat. Want niets, en dan bedoel ik echt niets, gaat te ver voor de Parade. En daarom houden we zo veel van haar. De enige tijd van het jaar dat we onze geliefde stad, Rotterdam, een nieuw kloppend hart geven waarmee we onze dagelijkse drukte en noodzakelijkheden achter ons kunnen laten en kunnen genieten van het zondige leven achter de hekken van een geheel nieuwe stad, De Parade. Op het moment dat je voet zet op het terrein, terwijl de poorten der poorten nog boven je hoofd prijken en je met je net betaalde kaartje toegang krijgt tot de hoge sferen, dat is het moment dat de zuurstof zachter en zoeter wordt en je pupillen groter. En als je nog geen trek had dan krijg je dat spontaan van de vrolijke geuren die zich vanuit de (do-it-yourself) poffertjeskraam verspreiden en je met een warme knuffel welkom heten. Misschien moet je even bijkomen van de enorme cultuur shock die je ondergaat. Dat gevoel van korte verbazing ‘waar ben ik?’, maakt al snel plaats voor het boze gevoel ‘waarom was ik hier niet eerder?’. Als je een beetje bent bijgekomen, kun je je gaan focussen op de belangrijke dingen, namelijk eten. Dat houdt in bij elk kraampje/restaurantje iets bestellen. De magie zal ervoor zorgen dat je buik niet vol raakt en je gerust alle verschillende smaken kan proeven. En dan schrik je opeens wakker van je overheerlijke kip met homemade appelmoes of gegrilde schol met andijviepuree (je kan het zo lekker niet verzinnen of het is er), ‘heeft zij nou een doos op haar hoofd of hallucineer ik van mijn goddelijke rosétje?’ Ja ze heeft inderdaad een doos op haar hoofd, dat is het moment dat je je realiseert dat je niet enkel voor het eten kwam, maar ook voor je dosis cultuur in tentjes.

De cultuur in tentjes bestaat voornamelijk uit verschillende optredens van theater, dans, muziek en nog meer. Conny Janssen, Zoutmus en een grijze tragedie hebben me deze keer verrast met hun originele stukken.

Conny Jansen is een Nederlandse dans choreografe. Met het stuk Manoeuvres zetten ze een voorstelling neer over vier personages die de sleur van het alledaagse probeerde te doorbreken. De vier, twee vrouwen en twee mannen, hebben verschillende karakters, die allemaal hetzelfde willen, namelijk hun dromen waar maken en simpel weg gelukkig zijn. Door middel van verleiding, humor en een vleugje concurrentie trachten ze dat te bereiken. Het enige wat hen tegen houdt zijn zijzelf. Het stuk begint tragisch. De vier lijken vast te zitten in hun alledaagse werkzaamheden, tot de muziek opeens verandert. Het lijkt alsof dat het moment is waarop ze elkaar voor het eerst zien. Ze voelen zich tot elkaar aangetrokken en proberen elkaars aandacht te trekken met de gekste beweging. Over de tafels glijden, rond elkaar heen draaien of elkaars partner afpakken. Hun aandacht is gefocust op elkaar, maar ze verlangen niets anders dan zichzelf zichtbaar te maken. Het resultaat: een verleidelijk en concurrerende moderne dans.

Het stuk van Zoutmus is het tegenover getelde te noemen van het werk van Conney Janssen. Verleidelijk kan ik het niet noemen (behalve dat de zes bandleden zeer charmant waren). Zo serieus als Conny Janssen was, zo NIET-serieus was Zoutmus. De naam van het stuk zegt al genoeg: Half Krab Half Winegum. Waarom? Ik heb werkelijk geen idee. Ik heb eigenlijk geen idee van het hele stuk, behalve dan dat ik de hele tijd met een enorme lach op mijn gezicht zat. Het stuk was min of meer onbegrijpelijk maar geweldig interessant. Wat het interessant maakte was hun humor. Het leek alsof ze het publiek een kijkje gaven in hun onbegrijpelijke en onbegrensde brein. Het knappe was dat ze voortdurend de aandacht hadden van het publiek en het geen seconde saai was. Misschien is de beste omschrijving: Een losgelaten groep knappe intelligente ADHD’ers. Precies wat deze tijd nodig heeft. Geen serieus gezeik of vergezochte ‘betekenissen’, maar gewoon simpele gekte van een andere wereld. Een ontsnapping aan de regeltjes en voorschriften. Niet moeilijk doen, maar gewoon doen. (misschien heb ik er toch een achter liggende gedachten bij bedacht, oepsie)

Het laatste stuk is genaamd De Grijze Komedie. Een gezelschap van vier acteurs komen wekelijks samen om de veroudering van hun carrière te betreuren. Een komedie waar de dood en de wedergeboorte van een ster centraal staat. Het moderne gemixt met het traditionele Shakespeare met mooie dialogen en monologen in een gezellig en huiselijk jasje.

Interessante voorstellingen en interessante mensen. Vorig jaar ontmoette ik Manuel Broekman en Freek de Jonge. Dit jaar kwam ik iemand tegen waar ik nog maar net fan van ben (en dat komt mede door zijn geweldige sokken). Jordy Dijkshoorn (Simon) de rapper van De Likt zat op de Parade in Rotterdam (waar anders?) met een biertje in de hand van de zon te genieten. Hij is een perfect voorbeeld van de mensen die ik graag op de parade tegen kom: Hij heeft een geweldige stijl (hij was gehuld in een lange jas, heeft een gouden tand en just look at his hairdo!) en een groot talent om weg te komen met misschien net iets te foute lyrics. Kortom iemand om in de gate te houden. Natuurlijk speelt zijn ongekende liefde voor Rotterdam ook een grote rol. En omdat ik toevallig weet dat hij mijn blog leest: interviewtje doen? :)

In het kort is De Parade een geweldige plaats met interessante mensen en voorstellingen. Als je er een maal, bent, wil je er nooit meer weg!

DSC08278

DSC08291

DSC08283DSC08282

DSC08295

DSC08296

DSC08300

DSC08303

DSC08306

DSC08310

DSC08320

DSC08322

 

 

ZOUTMUS!

DSC08333

DSC08340

DSC08341

 

DSC08345

 

DSC08356

DSC08362

DSC08369

DSC08374

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Simon de likt 15 juli 2015 at 10:58

    Gaan we doen gezellig

  • Leave a Reply