Maandelijkse Shit

eArth without ART is just eh

yes, it’s true! Ik kan met zekerheid zeggen dat er mensen zijn die het hier stellig mee ONeens zijn, maar voor deze mensen is de foto hierboven een bewijs dat het waar is, toch? Want het gaat moeilijk worden te ontkennen dat eARTh without ART just ‘eh’ is? En dat is alleen nog maar een feit gebaseerd op … de vorming van een woord. Maar wie hiermee nog niet overtuigt is wil ik aanraden naar de bieb te rennen, een boek te lenen over kunst of simpelweg een boek met een onderwerp want eigenlijk heeft kunst effect op alles! Niet alleen, wat de meeste mensen verwachten bij het woord kunst, op de voorwerpen in een museum. Het past in elk kader en is overal thuis, op je bank, aan je voeten. En dat is precies waarom ik dit plaatje koos om even een random verhaal bij te typen. Het zette me namelijk aan het twijfelen en ik ga mijn gedachten zo duidelijk mogelijk proberen te beschrijven (don’t hold your breath please ;p). Oké dus dit was de eerste vraag die bij me opkwam: Bombarderen we elk object tot kunst? Ik bedacht me opeens dat het woord kunst te makkelijk overal wordt rond geslingerd. Net als bij het gebruik van een scheldwoord waarbij we niet meer letten op de betekenis die uit onze mond floept. Het woord kunst heeft zijn betekenis verloren of zij heeft er nooit een gehad, geen met een duidelijke uitleg in ieder geval.  Er zijn miljoenen boeken over geschreven en geen van  hen geeft dat wat we willen: een antwoord. Eén zin die we net voor de toets nog even in ons hoofd kunnen drammen en waarmee we  het hele hoofdstuk in een keer begrijpen. Die boeken geven het antwoord niet, enkel een mening. Het gaat niet om één zin. Voor jou wel. Maar voor mij is het een ander en voor hem weer een ander. Nu ik erover nadenk zou je kunst kunnen omschrijven als een persoonlijkheid. Als iedereen een eigen kijk heeft op kunst zou dat liggen aan de persoonlijke voorkeur. Dan zou de zin in het plaatje een duidelijke afspiegeling zijn van de wereld. Want een aarde zonder persoonlijkheden das ook nie echt een optie.

Maar even terug komend op de eerst gestelde vraag: Bombarderen we elk object tot kunst? Dus we benoemen veel tot kunst. So what? Dat is niet het probleem. Want ja een beetje kunst kan geen kwaad. En alles waar het etiket kunst aanhangt accepteer ik net zo makkelijk als  kunst, als iets waar ik het zelf aanhang. Ik laat mijn fantasie de vrije loop. Maar nu denk ik aan de wereld waarin we leven. Dat is een wereld waar alles groter en extremer moet. Blind door het succes doorbreken we grenzen en vergroten we alles wat er maar te vergoten valt. En zijn we daardoor niet het zicht verloren op gewoon… de dingen?En dat niet alleen, maar verliezen we daardoor niet het overzicht en de ordening, want grote dingen overlappen elkaar. En dat gebeurt dus ook in de kunstwereld. Een wereld waar er tegenwoordig moeilijk grenzen worden gelegd tussen dat wat kunst genoemd kan worden en dat waarover getwist kan worden. Want ik snap de verwarring: Wat is kunst? En waar stopt het?

Ik ben iemand die alles wat in het museum hangt al snel als kunst bestempeld. Ik ga eerlijk gezegd te makkelijk mee met andermans meningen zonder er zelf echt bij stil te staan. En ik vind ook (biijnaaaaaa) alles mooi wat ik zie in het museum of bestempel het juist te snel als iets te voor de hand liggend zonder het concept te doorgronden, wat juist vaak de meeste betekenis met zich meedraagt, soms zelfs meer dan het werk zelf. Ik had dat bijvoorbeeld met het werk van de Joodse schilder Mark Rothko. Zijn werk was oké en ik deed alsof ik snapte waarom iedereen hem zo waardeerde (iets waar we onszelf allemaal wel eens op betrappen, toch??!!!!). In werkelijkheid snapte ik niet waar de roem van deze man vandaan kwam. Zijn werk bestaat uit een paar willekeurig geschilderde kleuren vlakken (genaamd Colourfield paintings), vond ik. Tot ik een verslag moest maken voor het vak Kunst Algemeen. De opdracht was naar het museum Boijmans van Beuningen te gaan, een kunstwerk te kiezen dat me aansprak en er een verslag over te schrijven met de drie belangrijkste aandachtspunten van een kunstwerk als richtlijn: de functie, de vorm en de inhoud. Deze opdracht raad ik iedereen aan. Het veranderd je manier van kijken naar kunst en je leert er heel veel van. Ik koos voor een werk van Mark Rothko genaamd Grey, Orange and Maroon nr. 8. Het werk intrigeerde me juist omdat ik het niet snapte en dat is misschien ook zijn kracht: Verwondering en onbegrip op wekken. En dat is natuurlijk enkel spannend als er daadwerkelijk een verhaal achter zit. Tot mijn verbazing zorgde dat verborgen verhaal tot een verandering in mijn benadering van kunst. Mark schilderde niet omdat hij een ongezonde voorliefde had voor ingekleurde vierkanten. Hij schilderde de vlakken om een menselijke gedaante te vermijden vanwege een na de 2e wereld oorlog opgebouwde afschuw voor de mens. Zijn doel was niets anders dan zichzelf en andere in de vlakken en de kleuren te omschrijven. Geen individuen, maar kleuren die zich van elkaar afzetten en uit het schilderij willen springen, de toeschouwer te gemoed komend om hem te omhelzen, te grijpen, te overmeesteren, dat ligt aan de toeschouwer zelf. Om de kleurvlakken te laten zweven op het doek bedacht hij een speciale methode waarmee zijn kunst benaderd moest worden. De toeschouwer moet ongeveer 2 stappen verwijderd zijn van het doek, dat hangt aan een spierwitte muur belicht door enkele spotjes. Iemand die zo goed nadacht over zijn werk en tegelijkertijd zo iets emotioneels geladen en eenvoudigs vormgegeven kan tonen, is in mijn ogen een genie. Zijn werk (onder andere) omschrijft mijn opvatting van het woord kunst. En ik denk dat ik (op mijn manier) het woord kunst ook beter begrijp door zijn werk. Het enorme mysterie dat zijn kunst uitstraalt, is kunst. Kunst is die mysterie! De kracht van het woord kunst is de verwondering en de nieuwsgierigheid die het woord opwekt. De twijfel achter het woord kunst ontketend een ontembare drang naar zekerheid. En die líjkt gestild te worden door het uitvergroten en overdrijven van zekerheden, om (misschien) het onbekende te verdoezelen.

Of is kunst juist een reactie op die twijfel? Ik ben van mening dat het een beetje van beide is. Het één versterkt het ander en andersom. En zo komt er geen einde aan. We blijven ons afvragen en we blijven antwoordloos. Zo sprak de filosoof Descartes ooit: ‘Ik twijfel, dus ik ben’. Hij kwam op deze uitspraak door de waarheden en waarnemingen die hij kende in twijfel te nemen. De zintuigen kunnen ons bedriegen en zo beschouwd hij zekerheden als onzekerheden. Hij begint aan alles te twijfelen, behalve aan het feit dat hij twijfelt. Het twijfelen is de enige zekerheid dat hij bestaat.

En daarmee wil ik mijn verhaaltje afsluiten :)

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply Geerten 25 januari 2015 at 22:20

    oui oui!

    zo, nu kan ik op je blog subscriben ^^

    fijne verjaardag nog!

    Grts Geerten

    ps.
    Ik had bijna exact hetzelfde met Rothko!

    • Reply hhavandersluijs 25 januari 2015 at 22:25

      heeeyhey leuk! En bedankt :)

  • Reply E 26 januari 2015 at 23:51

    Impressive Han!

    Eigenlijk zou ik nu moeten leren maar toen zag ik dat jouw blog nog openstond op mijn mobiel en dat moest ik natuurlijk even lezen!( hoe bedoel je?? Studieontwijkend gedrag? Nee ben je mal? Haha)
    Ik ben heel erg onder de indruk van je stukje Hannah van der Sluijs. Niet alleen omdat er erg interessante verwijzingen en stukjes in staan, maar ook omdat ik nooit had gedacht dat er zoveel diepere gedachtes en vragen in dat grappige, gezellige meisje zaten.
    Ga hier alsjeblieft mee door en geloof mij dan zal je het nog ver schoppen!
    En oja, ik ‘shotgun'( zoals we dat tegenwoordig noemen) jou als mijn kledingdesigner en fotografe als we later beroemd zijn haha.

    Xx

    • Reply hhavandersluijs 27 januari 2015 at 00:14

      I don’t mind being shotguned by you hihi (en nu leren jij!!)

    Leave a Reply