adventure, concert, festival

LOWLANDS

11218771_902421386505234_3309802042701157470_n

Leven zonder de magie van Lowlands te kennen? Hoe heb ik dat ooit voor elkaar gekregen? Een vraag die ik mijzelf de afgelopen dagen regelmatig heb gesteld, maar te vergeefs. Lowlands heeft de kracht een indruk achter te laten waardoor ik spontaan vergeten ben hoe mijn leven er voorheen uit zag. Ik ben terug gekomen als een herboren mens met een stem die ik zou kunnen vergelijken met een klaarkomende pelikaan. Er zijn nummers die ik niet meer normaal kan luisteren, omdat ze me als een tijdmachine terugbrengen naar het moment dat ik zwetend in de tent mijn oksels ontblote en andermans tenen blesseerde terwijl ik los van alle zwaartekracht op en neer sprong en al dat met mijn ogen dicht reproduceer.Ik was vanaf het moment dat ik trots en tegelijkertijd angstig als een brugpiepertje de (hemel)poorten boven mij zag prijken als een portaal naar een andere universum, met dopjes van onze waterflessen die tegen mijn tepels aan prikte (dopjes waren niet toegestaan, maar ja wat kan ik zeggen: ik ben een rebel), vanaf dat moment dus was ik in een trans, zo’n eentje waarbij je jezelf van een afstandje kan bekijken en in mijn geval ook kan uitlachen. Want wat liepen wij daar een stelletje losers te zijn met onze diep paarse geef-ons-geen-alcohol-wij-zijn-onder-de-achttien-bandjes, die overigens een mooiere kleur hadden dan de wij-mogen-legaal-alcohol-drinken-bandjes die kotsgroen waren (misschien wel passend). Behalve een vriendin die per toeval een 18+ bandje had bemachtigd, waar ze uiteraard trots mee rond paradeerde, waren we allemaal verplicht achter haar of mijn broers kont aan te wandelen. We zijn nu eenmaal naar alcohol snakkende jongeren, tja de jeugd van tegenwoordig he. Ons bloed is dat weekend geen enkele minuut alcohol vrij geweest. Ik heb al een tijdje van mezelf geaccepteerd dat ik er jonger uitzie dan ik ben. Dat verschijnsel komt mede door mijn voorliefde voor alles dat schattig is, rokjes, haarbandjes en strikjes. Des al niet te min was ik zeer beledigd het woord schattig naar mijn hoofd gegooid te krijgen. Ik heb het woord ‘schattig’ nog nooit eerder gezien als en scheldwoord, maar ik was deze keer redelijk beledigd het te horen, vooral omdat de vrouw in kwestie geen u genoemd wilde worden, wat op het zelfde neer komt. Mijn punt is dat we allemaal hartstikke ‘stoer’ waren met onze weken van te voren zorgvuldig uitgekozen outfits en ogen zo groot als die van druggebruikers en een O-M-G-uitdrukking die van ons gezicht afdroop. Ik kan me nog precies herinneren wat mijn eerste gedachte was: Ik ben eindelijk thuis! Niets vermoedend liepen we het terrein over opzoek naar onze eerste festival ervaring: the silent disco. Waar we eigenlijk niet veel anders deden dan dat we de rest van het weekend zouden gaan doen, dansen. Het enige verschil was dat ik de muziek van mijn hoofd kon zetten en keuze had tussen twee zenders. Het is vooral leuk als de klanken van Lion In The Morning Sun van Will and the People je hoofd vullen en de bewegingen van je lichaam overnemen, terwijl er naast je een jongen vol trots de lyrics van Limp Bizkit genaamd Break stuff staat te rappen. Op zulke momenten raad ik mezelf aan om lief te lachen en te knikken. En als de muziek je niet bevalt (en ook als het je wel bevalt) kun je de koptelefoon afzetten om vervolgens te genieten van een concert die je normaal vanuit de douche hoort galmen. Niemand heeft namelijk door dat de omgeving kan meegenieten van hun meezing talent. Toch was ik iets meer onder de indruk van onder andere de zangtalenten van La Roux, MØ en Twenty One Pilots, die het festival met hun aanwezigheid maakte tot een regelrechte heaven on earth. Er waren heel veel artiesten, waar ik spontaan verliefd op ben geworden (ik ben dus blijkbaar heel gevoelig voor live concerten). Maar dat waren mijn hoogte punten, samen met Mura Masa en Major Lazor. Concerten die zorgden voor een gevoel van solipsisme. Ik merkte niet meer dat er mensen om mij heen stonden. Ik merkte de bas die mijn adem deed trillen tot aan mijn borstkas. Ik merkte mijn vuisten in de lucht die het vet onder mijn armen deed bungelen telkens wanneer ik ze met kracht naar voren slingerden het hoofd van degene voor mij net niet rakend. Ik merkte enthousiaste zweet druppels in mijn haren prikkelen en mijn rode wangen gloeien van opwinding. Ik ontmoeten schouders, ellebogen en bolle bier buiken die me afvuurden toen ik mezelf in mosh pits wierp (vooral de bierbuiken hadden een grote stuiterfactor). Op de momenten dat we onze voeten de rust gaven, lieten we ons verleiden door de overvloed aan kraampjes. Eigenlijk was onze dag indeling niet zo verrassend, maar toch interessant genoeg om even te delen: voeding, dansen, voeding, dansen, voeding, dansen. In de tussen tijd ergerde ik me aan het feit dat iedereen Michael zocht, maar nooit vond. Arme Michael. Arme, arme Michael. En ik werd overdonderd in de douches toen ik een aantal piemels me schaamteloos aanstaarde, misschien moet ik hier even aan toevoegen dat ik aan de mannenkant mocht douchen, omdat de vrouwenkant gezelschap werd gehouden door een rij stinkende meisjes en alle mannen blijkbaar buiten de douchecabines omkleden (a flight to lowlands paradise). En plots wilde de rest van mijn vriendinnen ook douchen ;). Paar leuke dingetjes nog: Middernacht inspringen bij touwtjespringen (een van mijn vele talenten…) en vervolgens ook midden op de dansvloer (met op de achtergrond MØ en Major Lazer), een kikker die zich verstopte in de tent van mijn ‘oh zo kikker liefhebbende’ vriendin, de intrigerende blikken die allemaal naar het enorme scherm midden op het veld gericht stonden (detail: het scherm was gevuld met koppels die alle standjes van de Kamasutra uitprobeerde), wakker worden in de hitte met het kalmerende geluid van een gitaar van de buren en je lachende vriendinnen. Kortom, Lowlands: I’ll be back.

 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply